Het vertrouwen is niet in één keer verdwenen. Het is stukje bij beetje gestorven. Door woorden die mooier klonken dan daden. Door beloftes die nooit de intentie hadden om waargemaakt te worden. Het zijn niet de kleine teleurstellingen die je breken. Het zijn de mensen die je binnenliet. Die wisten waar je kwetsbaar was en daar precies hun messen plaatsten. Mensen die liegen alsof het ademen is. Die je recht aankijken en ondertussen plannen maken om je onderuit te halen. Die glimlachen, maar je naam gebruiken als ruilmiddel, als wapen, als spel. Het zijn de mensen die nee niet herkennen. Niet respecteren. Niet accepteren. Omdat hun wil altijd zwaarder weegt dan jouw grenzen. Bedreigen. Bedriegen. Manipuleren. En daarna doen alsof jij overdreven reageert. Alsof pijn pas echt bestaat wanneer zij hem voelen. Loyaliteit is voor hen een woord zonder gewicht. Respect iets wat je moet verdienen door jezelf kleiner te maken dan zij. Liefde is slechts een concept dat alleen geldt zolang jij iets oplevert. En zo leer je langzaam dat vertrouwen geen vanzelfsprekendheid is. Dat goed zijn geen bescherming biedt. Dat eerlijkheid je soms niet redt, maar juist zichtbaar maakt. Het vertrouwen verdwijnt niet omdat jij slecht bent geworden. Het verdwijnt omdat je te vaak hebt gezien hoe weinig menselijkheid er overblijft wanneer ego, macht en controle belangrijker zijn dan oprechtheid. En toch… blijft ergens diep vanbinnen die wens bestaan dat er mensen zijn die wél luisteren, wél respecteren, wél blijven staan zonder messen achter in je rug te steken. Maar tot die tijd is afstand geen kilte. Het is zelfbescherming.
Liefs Bianca
Gewoon Bianca
Zij die jou naar beneden trekken heb je niet langer nodig