Vals Beschuldigd

Vals Beschuldigd

Online is een wereld op zichzelf. Een wereld die wij creëren en waarin wij bepalen hoe hij er uit ziet binnen de kaders van de wet.
Een vreemde wereld als je het mij vraagt. Een wereld waarin , net als de echte wereld je soms afvraagt of je er wel deel van uit wil maken.
Online is een wereld waar mensen zich veilig wanen achter een scherm en toetsenbord. Onaantastbaar, onvindbaar als een soort god, terwijl we met z’n allen dondersgoed weten dat die veiligheid vooral een illusie is.
Alles wat je doet, alles wat je zegt, alles wat je typt, laat sporen na.
Alles is te traceren. En toch doen we massaal alsof dat niet zo is.

Ondanks dat officiële instanties prima kunnen terugvinden waar iets vandaan komt,
blijven we elkaar online vals beschuldigen en het liefst helemaal kapot maken. Je zaak moet kapot, je leven moet kapot, alles moet kapot tot je
niets meer hebt en mentaal er zo doorheen zit dat je er niet meer boven op komt.
En daarin wordt alles wat men maar kan gebruikt.
Er worden WhatsApp-gesprekken in elkaar geknutseld, DM’s verzonnen, screenshots bewerkt
en tegenwoordig gooien we er met gemak ook nog even AI tegenaan om het verhaal wat geloofwaardiger te maken.
Niet omdat het waar is, maar omdat het lekker scoort.
Want laten we eerlijk zijn: het gaat allang niet meer om de waarheid, het gaat om aandacht.
Views. Likes. Reacties. Desnoods over de rug van een ander. Kan ons het schelen.
Het gaat zelfs zo ver dat Volwassenen niet terugdeinzen om kinderen te pesten online en te bedreigen.

Achter dat schermpje is blijkbaar iedereen groot. Athans dat denken ze.

Er wordt heel makkelijk geroepen: “Kom dan.” Of: “Ik kom je wel opzoeken.”
Maar het zijn slechts Grote woorden, stoere taal, met hun borst vooruit als een soort bokito. Maar puntje bij paaltje…
weken later, maanden later, soms zelfs jaren later, is er nog steeds niemand komen opdagen.
ik vraag me dan altijd af, Waarom niet? Je had toch zo grote muil, waar ben je dan=
Maar ik denk eerlijk dat de meeste mensen toch ineens dat kleine stemmetje krijgen
dat fluistert dat ze hun eigen leven liever niet op het spel zetten omdat ze zelf de waarheid niet vertellen.
in mijn ogen ben je dan echt niet meer dan een enorme kneus , die wegloopt voor je eigen leven waarin het totaal niet goed gaat.
maar het is voor hun zo lekker gevoel het leven van een andere dan naar de klote te helpen.
En dan hoor ik je denken maar ja internet is niet de echte wereld, Klopt ben ik het helemaal mee eens, echter is het inmiddels zo groot deel gaan uitmaken
van de realiteit dat het meer invloed heeft dan je voor mogelijk houd.

Maar eerlijk is eerlijk: woorden op internet zijn goedkoop. En ik heb dan mij zelf, en mijn kids aan geleerd dat ze waardeloos zijn die woorden.
Maar ik kan ook goed begrijpen en empathisch me goed in leven in iemand die echt helemaal kapot gaat door zoiets.

Het mooiste is nog dat de daders, vaak mensen die zelf vroeger gepest zijn en blijkbaar hun demonen van vroeger niet los kunnen laten en dit op deze manier projecteren.
Maar dat is niet eerlijk tegenover de persoon die het daardoor moet ongelden.
Want zij zijn tenslotte niet hun oude demonen, en vaak zelfs compleet onschuldig.
De aanstichter van alles blijk, als je enigszins achter de waarheid wil komen,

en je meerdere kanten van het verhaal aan hoord, de dader en slechterik in alles te zijn en kei en kei hard te liegen.
Het verhaal vertellen ze vanuit 1 kant, met hele kleine moment opnamen als soort van bewijs.

Terwijl als je de beelden er om heen bekijkt, die vaak worden weggelaten, het verhaal heel anders in elkaar steekt.
Dus die woorden zijn Waardeloos. Zoals we in Rotterdam zeggen: geen woorden maar daden. Woorden zonder actie zijn betekenisloos.
Online lijkt iedereen zich ineens een soort superheld te wanen, met het idee dat wetten daar niet gelden.
Alsof het wetboek stopt bij het inloggen. Smaad, laster, doxing—het wordt allemaal achteloos ingezet, want ach, het is maar internet toch?

Soms gaat het zelfs nog een stap verder en zoeken mensen elkaar daadwerkelijk op.
Niet om een gesprek te voeren, maar om elkaar letterlijk kort en klein te slaan.
Voor een video online maar vaak gaat het om een paar euro aan donaties die de ander krijgt.

En dan durven we ons af te vragen waarom de online sfeer zo verziekt is.
Het ironische is dat iedereen klaagt dat het internet zo gewelddadig en negatief is, terwijl we er met z’n allen massaal aan blijven meedoen
En dan kan je roepen nee hun doen het, maar jij kijkt, jij praat mee, jij zit te wisselen of op meerdere apparaten alles te volgen.
en als kijker doe je geen onderzoek we geloven het allemaal direct wat er uit die mondjes komt. En dat is het meest verziekende van
de totale socialmedia sfeer. Online is niets wat het lijkt, en als je beter kijkt, vanaf een afstand zonder je er mee te bemoeien,
kom je er al gouw achter dat alles draait om Geld, Afgunst, deels Jaloezie maar vooral Aandacht. `kijk mij eens bokito style.`

Je ziet wel een verschuiving ontstaan. De mensen die echt iets te vertellen hebben, die geen zin meer hebben in dat constante gedoe, trekken zich terug.
Ze kiezen hun eigen weg, vaak op plekken waar de ruis minder is en de inhoud meer ruimte krijgt. Ik heb bijvoorbeeld gekozen om het oude vertrouwde platform
weer mijn basis te maken en hier me zelf op uit te spreken zoals met deze tekst.
Om te proberen meer bewustzijn te creeren, te inspireren maar ook tot nadenken aan te zetten en gesprekken aan te gaan.
Ik hou er van de menselijke bewegingen te zien in verschillende situaties, Want geen mens is hierin het zelfde en dat geeft ons juist de mogelijkheid om van elkaar te leren , maar waarom doen we dat niet en boren we elkaar de grond in en is er totaal geen acceptatie meer van elkaars afwijkende mening en moet iedereen maar het zelfde denken. onder het mom `alles wat ik zeg is waar´.

Doordat mensen weg trekken van platformen is alles Wat achterblijft, een grote groep mensen die vooral hun eigen negativiteit projecteert op anderen.
Mensen die niet lekker in hun vel zitten en daar een ander verantwoordelijk voor maken.
Mensen die genieten van leedvermaak en geen enkele moeite hebben om van een mug een olifant te maken, zolang het maar wat opschudding oplevert.

En dan stel ik mezelf de vraag: is dit echt hoe we met elkaar om willen gaan?
Waar is het respect gebleven? Waar is de liefde voor elkaar? We zijn allemaal van vlees en bloed.
We hebben allemaal rood bloed. Alleen de buitenkant verschilt soms een beetje, maar daar houdt het dan ook wel op.

Waarom klagen we over het gedrag maar passen we ons eigen gedrag niet aan door de andere kant op te gaan.
Te leren positiever te zijn online, en je empathisch vermogen weer te laten groeien en eens wat meer respect voor elkaar te hebben,
internet bepaald de sfeer helaas ook offline doordat we het een onderdeel van ons leven hebben laten zijn.
hoe mooi zou het zijn als jij je eigen wereld weer mooier maakt en dit doorstraald naar het offline leven.

Ik ben 4 jaar geleden begonnen met blokkeren van negatieve mensen op mijn social media, ik ben “vriendinnen” die ik online had gaan blokken en uit mijn leven gezet waarna bleek dat het alleen maar goed was want zij representeren zich ineens zoals hier boven allemaal aangegeven. Ik ben accounts gaan blokken die andere kapot maken, die pest gedrag vertonen, en dit eindeloos maar weten vol te houden . En ik moet je zeggen het bevalt me prima. ik zie nu hele andere dingen die zelfs mij inspireren om andere weer te inspireren. Hoe mooi is dat. En dit gun ik jouw ook maar

Dus vraag je zelf nu eens af, waar zijn we mee bezig? Is dit de wereld waarin jij wilt leven? Een wereld vol wantrouwen, sensatie, leugens en afrekening?
Of willen we eigenlijk een wereld met meer Positiviteit, hulpvaardigheid, humor, respect en menselijkheid?

Want dat laatste kan ook. Echt. Maar dan moet je er wel iets voor doen. Dan moet je stoppen met blijven hangen in negativiteit, met meedoen aan het afbreken van anderen, met het najagen van aandacht ten koste van alles.

Puntje bij paaltje komt het hierop neer:

online zijn we allemaal verantwoordelijk voor de sfeer die we creëren.

Dus kies voor je zelf wat jij wil.

En doe er wat mee.

Liefs, Bianca