Soms ontstaan de beste projecten niet uit een strak plan, maar uit pure koppigheid. Of uit lichte frustratie. In mijn geval begon dit etui bij een joggingbroek die heel duidelijk had besloten om níét te worden wat hij moest zijn. De hoodie waar hij bij hoorde was een succes, daar was ik trots op. De broek daarentegen… laten we zeggen dat die vooral goed was in het testen van mijn geduld en zelfbeheersing.
In plaats van alles aan de kant te gooien en te denken dat ik het “gewoon niet kan”, deed ik iets wat eigenlijk veel logischer is: ik zocht iets wat ik wél kon. Iets overzichtelijks. Iets waarbij ik stap voor stap kon werken zonder dat de stof halverwege besloot een eigen leven te gaan leiden. En zo kwam ik uit bij een etui.
Dit etui is geen groots mode-item en pretendeert dat ook niet te zijn. Het is een praktisch ding, met een duidelijke vorm en een duidelijke functie. Maar juist daarom was het voor mij zo belangrijk. De stof is vrolijk en druk, met paars-, lila- en turquoise tinten die samen verrassend goed werken. De paarse rits loopt strak door het midden. Geen scheve lijnen, geen “ach, dat zie je later toch niet”. Gewoon netjes. Recht. Zoals het bedoeld is.
Op de detailfoto zie je de rits van dichtbij, en ja, daar ben ik stiekem best trots op. Dit is zo’n moment waarop je even blijft kijken en denkt: dit heb ík gewoon gemaakt. Op de foto waar het etui open is, zie je een schaar erin liggen. Niet als stylingtruc, maar omdat het etui doet wat het moet doen. Het werkt. Het houdt iets vast. Het is af.
En misschien klinkt dat voor een buitenstaander allemaal wat overdreven voor “maar een etui”, maar voor mij ging dit project over iets anders. Het ging over vertrouwen. Over accepteren dat niet alles in één keer lukt. Dat falen geen eindpunt is, maar onderdeel van het proces. Dat je soms even een zijstap nodig hebt om weer vooruit te kunnen.
Deze etui was mijn bewijs dat leren niet lineair is. Dat een mislukte broek niet betekent dat alles mislukt. En dat het soms genoeg is om iets kleins te maken om weer te voelen: ik ben bezig, ik groei, en ik ben nog lang niet klaar.
De broek komt ooit wel.
Maar vandaag was dit etui precies wat ik nodig had.