Generatie kloof duidelijk zichtbaar in de bondgenoten

Heb jij gister bondgenoten gekeken en de actie van Frank op Roxy? Dit is mijn gedachte er over.

We hebben het tegenwoordig graag over vrijheid, veiligheid en grenzen. Mooie woorden. Maar ondertussen zijn we iets fundamenteels kwijtgeraakt. Context. Intentie. En vooral gezond verstand.

Ik keek naar Bondgenoten en zag geen grensoverschrijding. Ik zag een generatiekloof. Een botsing tussen mensen die zijn opgegroeid met vallen, opstaan en relativeren, en mensen die zijn opgegroeid met waarschuwingslabels op alles wat menselijk is.
Een speelse tik op de billen. Geen seksuele lading. Geen machtsspel. Geen bijbedoeling. Gewoon zo’n onhandig, sociaal moment van “hé, ik zie je”. Klaar. Over.

Tenminste. Dat was het vroeger.

Nu is het een misdrijf in wording. Een moreel rampgebied. Een reden voor omstanders om hun innerlijke rechter, aanklager en slachtoffercoach tegelijk aan te zetten.

Niet degene die het betrof had er een probleem mee. Die had het al geplaatst en afgesloten. Maar mensen eromheen vonden dat ze gekwetst móést zijn.
Dat het onveilig móést zijn. Alsof gevoelens tegenwoordig collectief eigendom zijn geworden. Alsof je niet meer zelf mag bepalen waar je last van hebt.

Dat is geen zorgzaamheid.
Dat is betutteling met een schuldcomplex.

Wij, opgegroeid in de jaren zestig, zeventig en tachtig, leefden in een wereld waar lichamelijkheid normaal was. Waar je een klap op je schouder kreeg zonder aangifteformulier. Waar een arm om je heen geen trauma veroorzaakte. Waar een grap soms mislukte, maar niemand meteen instortte.

We leerden omgaan met ongemak.
We leerden onderscheid maken.
We leerden dat niet alles over jou gaat.

En nee, dat betekent niet dat alles vroeger goed was. Maar het betekent wel dat we leerden relativeren in plaats van escaleren.
Wat we nu zien, is een fluwelen-handschoenenmaatschappij. Alles moet zacht. Alles moet veilig. Alles moet vooraf gefilterd, gereguleerd en goedgekeurd worden. En ondertussen zijn mensen emotioneel zo weerloos als nat wc-papier.

We hebben ooit gevochten voor vrijheid. Voor topless zonnen. Voor naaktstranden. Voor het recht om ons lichaam niet constant te moeten verantwoorden. En nu leven we in een tijd waarin iemand een boete krijgt omdat een grap verkeerd geïnterpreteerd kán worden.
Niet is. Kan worden.

Excuses maken helpt niet. Schuld voelen is niet genoeg. Door het stof gaan is geen eindpunt meer. Het voorbeeld is belangrijker dan de mens. De verontwaardiging belangrijker dan de waarheid.
En dat noemen we vooruitgang.
Eerlijk. Als een samenleving zo panisch wordt van een blik, een grap of een aanraking zonder bijbedoeling, dan zijn we geen veiligere samenleving geworden. Dan zijn we gewoon bang. Bang voor menselijkheid. Bang voor fouten. Bang voor alles wat niet in een protocol past.
We leren mensen geen grenzen meer.
We leren ze breken.

En het kan aan mij liggen, maar een generatie die al huilend wegloopt omdat iemand verkeerd keek, gaat geen oorlog winnen. Die redt het niet in tegenslag. Die stort in bij weerstand. Die noemt dat zelfzorg.
Dit is geen bescherming.
Dit is emotionele armoede verpakt als moraal.
En ja, dat mag je hard vinden.
Maar zachtheid zonder ruggengraat is geen beschaving. Het is gewoon angst met een filtertje.

Liefs
Bianca

#bondgenoten #sbs6 #drama #tv #tvmomenten #realiteit #algemeeenbelang #menselijkgedrag #verbindmetelkaar