Het gaat goed met Nederland

Vanmorgen zat ik gewoon aan de keukentafel met een kop koffie die alweer duurder was dan vorige maand, de post half open naast me.
Zorgverzekering bovenop, energierekening eronder, en dat regeerakkoord ergens op mijn telefoon.
Zo’n artikel waarvan je denkt “laat ik het eens lezen”, en na tien minuten scannen voelde ik precies hetzelfde als wanneer je je banksaldo checkt vlak voor automatische incasso’s: dat stille gevoel van ja hoor, daar gaan we weer. Ken jij dat?

Ze noemen het een nieuw begin voor Nederland.
Dat vind ik altijd zo’n mooie zin, alsof wij met z’n allen in een frisse reclamespot leven of zo met een zonnetje erbij, vlaggetje wapperend, maar ondertussen weet je gewoon dat “nieuw begin” meestal betekent dat jij straks weer meer betaalt voor precies hetzelfde kwaliteit leven of zelfs minder .

Het begint al met hoe ze het brengen, want belasting heet tegenwoordig geen belasting meer, nee, het krijgt een gezellig naampje, een bijdrage, een vrijheidsheffing, een solidariteitsding, alsof je spontaan blij moet worden dat je weer wat mag afstaan.

Alsof ik dan denk: wat fijn, ik sponsor mijn eigen land nog een beetje extra deze maand.

Vrijheid kopen we nu blijkbaar per automatische incasso. Handig toch?

Ik vind het juist erg krom
Alsof veiligheid iets is wat je in een winkelmandje gooit, samen met je boodschappen.

Stel je voor je loopt door de lidl en je pakt een brood, melk, eieren en een beetje vrijheid uit de schapoen. 

Dan ga je verder lezen je en zie je dat het eigen risico in de zorg weer omhooggaat met 75 euro en ik moest er bijna om lachen, bijna he, maar niet omdat het grappig is maar omdat het zo voorspelbaar is, want ziek zijn is tegenwoordig blijkbaar een luxeproduct.
Als je gezond bent merk je het amper EN WEES BLIJ , maar als je lichaam elke maand moeilijk doet, als je afhankelijk bent van bijvoorbeeld afspraken, medicatie en controles, dan weet je gewoon dat je elk jaar weer eerst honderden euro’s mag aftikken voordat er überhaupt iets vergoed wordt, alsof je eerst entree moet betalen voor je eigen gezondheid. Ziek zijn wordt dan alsof jij in de efteling bent en het steeds duurder wordende entree bewijs elke keer moet betalen om weer de efteling in te mogen.

Alsof je straf krijgt omdat je niet functioneert zoals het systeem dat graag ziet.
En precies daar, bij die mensen die al niet kunnen rennen, gaan ze weer snijden.
Gehandicaptenzorg efficiënter.
Uitkeringen strenger.
WIA, IVA, AOW WMO onder de loep.

Het klinkt allemaal heel netjes en beleidsmatig, maar als je het vertaalt betekent het gewoon minder hulp, meer formulieren en meer en strengere controles. Wat dus resulteert in meer wantrouwen, alsof iedereen die steun krijgt eigenlijk stiekem een fraudeur is tot het tegendeel bewezen is.

Alsof je je moet verantwoorden omdat je lichaam kapot is.
Dat vind ik misschien nog wel het ergste, dat gevoel dat je geen mens meer bent maar een kostenpost.
Een getal in een Excelbestand waar iemand denkt: hier kunnen we nog wat afhalen.

En terwijl ze daar bezuinigen, strooien ze ergens anders met miljarden alsof het confetti is, want defensie moet omhoog, veiligheid moet omhoog, alles moet groter en sterker en stoerder en ik snap echt wel dat de wereld geen sprookje is, maar soms voelt het zo absurd dat er altijd geld is voor tanks en systemen en prestigeprojecten, maar nooit voor de mensen die gewoon thuis aan hun keukentafel zitten te rekenen of ze deze maand nog rondkomen. Voor de kinderen die zonder onbijt naar school moeten omdat er gewoonweg geen geld is.

Alsof het land belangrijker is dan de mensen die erin wonen.

En dan dat woningverhaal, honderdduizend huizen per jaar, zeggen ze, met zo’n trotse stem alsof ze het morgen geregeld hebben, terwijl iedereen weet dat het al jaren vastloopt en dat starters nog steeds bij hun ouders wonen en huren belachelijk hoog zijn, maar het klinkt goed in een debat dus het telt.

En heb je wél een huis, dan mag je investeren, cv er uit en warmtepomp erin, isoleren, verbouwen, duizenden euro’s verder, allemaal verplicht verpakt als “duurzame groene keuze”, terwijl veel mensen al moeite hebben om hun gewone rekeningen te betalen.

Duurzaam is mooi, maar armoede is niet ineens weg omdat het een groen labeltje krijgt.

Het gekke is dat het nooit voelt als één grote klap.
Het is geen explosie.
Het zijn duizend kleine sneetjes.
Hier een tientje extra.
Daar vijftig euro meer.
Nog een premie omhoog.
Nog een regeling strenger.
Tot je op een dag denkt: hoe kan het dat ik niks geks doe, niet luxe leef, niet over de top ga, en tóch steeds minder overhoud?

En dan hoor je op tv iemand in een pak zeggen dat het goed gaat met Nederland.
Dat de cijfers positief zijn.
Dat we trots mogen zijn.
En ik kijk dan gewoon om me heen, naar normale mensen, naar mezelf, naar iedereen die aan het puzzelen is met geld en energie en gezondheid en ik denk alleen maar: met wie gaat het goed dan?
Want het Nederland dat ik zie voelt niet sterker.
Het voelt moe.
Alsof we met z’n allen steeds harder moeten werken om gewoon op dezelfde plek te blijven staan.
En elke keer dat ze “vooruitgang” zeggen, lever ik weer iets in.
Als dit vooruit is, dan wil ik eerlijk gezegd niet weten hoe achteruit eruitziet.

Liefs
Bianca