Mama is live… Dus wacht ik wel

Ik zat ’s avonds een beetje doelloos te scrollen op TikTok, gewoon half moe, half gedachteloos, zoals zovelen. Niet eens om iets te zoeken, meer om m’n hoofd leeg te maken terwijl het eten pruttelt.

En ineens bleef ik hangen in een livestream. Zo’n moeder aan de keukentafel, ringlamp vol in haar gezicht, telefoon rechtop, koffie naast zich, en ze was al een uur of wat bezig volgens haar eigen zeggen.

Ze praatte hard.

Heel zelfverzekerd. Over opvoeding.

Over hoe kinderen tegenwoordig te veel op schermen zitten. Dat ouders te slap zijn. Dat je grenzen moet stellen. Dat “die nieuwe generatie” geen respect meer heeft omdat ouders geen tijd meer maken.

De reacties stroomden binnen. Hartjes. Complimenten. “Wat zeg je dat goed.” “Jij bent echt een topmoeder.”

En zij groeide met elke seconde. Je zag het gewoon. Nog meer praten. Nog stelliger. Nog meer meningen over hoe anderen het fout doen.

Tot je op de achtergrond een stemmetje hoorde.

Zacht eerst.

“Mam…”

Geen reactie.

Nog een keer. Iets harder.

“Mama kijk eens wat ik heb gemaakt…”

Ze zuchtte geïrriteerd, draaide haar hoofd half weg van de camera en siste: “Even niet, mama is live.”

En ze ging weer verder. Alsof het niks was. Alsof dat kind even een reclameblok was dat je kon overslaan.

Ik bleef er naar kijken. En niet eens uit interesse, maar meer omdat het zo ongemakkelijk werd.

Dat kind bleef daar maar een beetje hangen. Met een tekening in z’n hand. Twijfelend wat hij moest doen. Niet weten of hij nog iets mocht zeggen. Tot ze zonder te kijken een tablet pakte en zei: “Ga maar even op je kamer wat kijken, oké? Mama moet dit afmaken.”

Afmaken?!

Alsof die livestream belangrijker was dan dat moment.

En het rare was… vijf seconden later zat ze weer vol overtuiging te vertellen dat ouders hun kinderen te vaak “parkeren achter een scherm”.

Ik moest bijna lachen om de ironie. Niet eens grappig lachen. Meer zo’n pijnlijke lach van: meen je dit echt?

Je eigen kind stuur je weg met een tablet zodat jij ongestoord aandacht kan krijgen van vreemden… en ondertussen preek je over schermtijd.

Dat is geen onwetendheid meer. Dat is jezelf voor de gek houden. Aandachtsg31l zoals ik altijd roep.

Maar vergis je niet, kinderen voelen dat haarfijn. Die voelen niet “mama werkt hard”. Die voelen “ik stoor blijkbaar”.

En dat stapelt zich op. Elke “even niet”. Elke “wacht”. Elke “mama is live”.

Tot ze op een dag niks meer vragen.

En dan denken ouders dat hun kind zo zelfstandig is geworden.

Nee dat is het niet!

Die heeft gewoon geleerd dat vragen stellen aan mama ( of papa natuurlijk) toch geen zin heeft. Antwoord krijgt hij toch niet.

Dat vond ik misschien nog het ergste van alles. Niet die livestream. Niet die meningen en mee gepraat in de chat, Maar dat kleine ventje dat daar stond met z’n tekening en langzaam weer wegliep zonder dat iemand keek.

Sommige mensen willen zo graag gezien worden door de hele wereld, dat ze vergeten wie er letterlijk naast ze staat. Ik stel dan altijd de vraag of ze beseffen wat hun kind herinnert van zijn moeder als ze vandaag onder een auto komt….maar goed het gaat om die duizenden kijkers online.

Terwijl thuis niemand die zich gezien of geliefd voelt.

Dan heb je geen podium nodig.

Dan heb je een spiegel nodig of een goede klap voor je muil want iets spoort er niet in die kop.

Puur om te realiseren dat je een hoop kritiek hebt maar zelf geen haar beter bent.

Weet je wat ik ze graag zou zeggen? Misschien moet je gewoon eens de moed vinden om je telefoon neer te leggen en te kijken wat je bijna aan het kwijtraken bent.

En die kinderen leren alles van social media en tv. Wat ze daar zien, nemen ze over. Dat is hun voorbeeld. Het is maar net wat je van huis uit meekrijgt, en helaas is dat tegenwoordig in veel gevallen bar weinig. En dan vinden ouders het gek dat hun kinderen zich misdragen, terwijl dat in mijn ogen gewoon een schreeuw om aandacht is… aandacht die er nooit was.

Liefs, Bianca